Córka Bermana mówi

Jakub Berman
Jakub Berman
Dodano 3
ROBERT SPAŁEK | Córka komunistycznego oprawcy przedstawia ojca jako szlachetnego bojownika o lepsze jutro.

Przez dziewięć lat Berman (1948–1956) był najbliższym pomocnikiem, współpracownikiem i doradcą przywódcy PZPR Bolesława Bieruta.
Służył mu intelektualnym wsparciem, wiedzą i przyjaźnią. W okresie swojej politycznej świetności Berman nadzorował kulturę, oświatę,
propagandę, politykę zagraniczną, naukę oraz szeroko rozumianą ideologię. Miał również duży wpływ – i to zapadło w pamięć ludzi najmocniej – na prace i zbrodnie aparatu represji. Zakres jego osobistej odpowiedzialności w tych dziedzinach podlegał zmianom, stale jednak pozostawał sprawnym trybem komunistycznej machiny nadzorowanej z Moskwy. Wszystko to oraz fakt, że był najwyżej postawionym Żydem w polskiej
partii komunistycznej okresu powojennego, uczyniło z niego symbol komunistycznego bezprawia i terroru.

Dzisiaj, po ponad 30 latach od śmierci Bermana i od opublikowania w książce Teresy Torańskiej „Oni” obszernego wywiadu z nim, na rynek czytelniczy trafiły wspomnienia zatytułowane demonstracyjnie „Tak, jestem córką Jakuba Bermana”. W rozmowie o charakterze biograficznym poruszonych zostało wiele różnych, osobistych wątków z życia córki Bermana, a także jej męża – nieżyjącego już historyka Feliksa Tycha. Mnie interesowały przede wszystkim treści dotyczące ojca.

Wspomnienia zaczynają się w sposób co najmniej niezręczny – od wskazania na Lucynę Tych, jako pokrzywdzoną, która przez całe życie ponosiła negatywne koszta politycznej działalności ojca: utrudniano jej karierę reżysera teatralnego, spotykała się z nieufnością
części środowiska artystycznego czy nawet, jak się można domyślać, infamią.

Okładka miesięcznika Historia Do Rzeczy: 11/2016
Cały artykuł dostępny jest w 11/2016 wydaniu miesięcznika „Historia Do Rzeczy”
Zamów w prenumeracie lub w wersji elektronicznej:

Czytaj także

 3
  • jasio IP
    Michnika wypieprzyc do Izraela albo do ciezkich robot dozywotnio
    Dodaj odpowiedź 1 0
      Odpowiedzi: 0
    • Znick IP
      (redakcja) Śmiało podnieśmy sztandar nasz w górę: wiersze i pieśni rewolucyjne, wyboru dokonali Lucyna Tych, Ryszard Koniczek, Warszawa: Iskry 1958.
      Nasza walka trwa nie od dziś: montaż sceniczny na dwudziestą rocznicę powstania Polskiej Partii Robotniczej, oprac. Lucyna Tychowa, Warszawa: "Iskry" 1962.
      50-lecie Wielkiego Października: materiały repertuarowe w wyborze Leona Pasternaka propozycje programowe Olga Koszutska, Maria Tychowa, Warszawa: Wydawnictwo Związkowe Centralnej Rady Związków Zawodowych 1967
      zbiór publikacji autorki raczej nie sugeruje wybitnej oryginalności literackiej więc kiedy skończyła się ochrona rodziny skończyły się też fawory aparatczyków i kierowników kulturalnych PRLu
      Dodaj odpowiedź 3 1
        Odpowiedzi: 0
      • Seriously Tho IP
        Aha, czyli kto decyduje czy ktoś jest pokrzywdzony? Wyższa instancja? A i jeszcze marzec 68 nic nie mówi
        Dodaj odpowiedź 1 1
          Odpowiedzi: 0