Historia współczesnaKolonizacja pamięci

Kolonizacja pamięci

Janusz Radziwiłł, hetman wielki litewski, na obrazie Daniela Schultza
Janusz Radziwiłł, hetman wielki litewski, na obrazie Daniela Schultza / Źródło: Wikimedia Commons
Dodano
W ramach budowania nowej, czarnej wersji naszej historii elity nadwiślańskiego euroregionu dobrały się od Kresów. Traktując je, oczywiście, zgodnie z generalnym założeniem, które temu budowaniu przyświeca.

Generalne założenie jest takie, że nasza historia ma być analogiczna do historii pozostałych euroregionów, składać się z podobnych modułów i prowadzić nas w tę samą stronę w ramach tych samych procesów. To znaczy: trzeba w niej pokazać te same rodzaje zła i win, które mają za sobą kraje zachodnie i od których one się odcięły, a my nie, i – zdaniem treserów – by stać się Europejczykami, też się odpowiednio mocno odciąć musimy.

To ten mechanizm, na przykład, stał się przyczyną ataków lewicy na obchody Święta Niepodległości czy pomnik Romana Dmowskiego. Skoro w Niemczech toczą się boje antyfaszystów z neofaszystami, to i u nas muszą być i jedni, i drudzy. A kogo tu obsadzić w roli faszystów, jak nie nacjonalistów ze szkoły Dmowskiego? Nie ma sensu tłumaczyć eurotroglodytom, że w Polsce wszystko było inaczej, a polski nacjonalizm był akurat najbardziej niezłomnym wrogiem niemieckiego. Tak samo jak nie ma co tłumaczyć im, że Piłsudski, choć też wojskowy, nie był Salazarem ani Franco. Fakty muszą ustąpić propagandowo-ideologicznej potrzebie wprasowania historii euroregionu w normy unijne.

Z Kresami podobnie – postępactwo zaczęło je opisywać jako polski epizod kolonialny, analogiczny do podboju i skolonizowania przez Anglię, Francję czy Hiszpanię Afryki, Ameryk i wschodniej Azji. Z lubością powtarza tę tezę na wszystkich możliwych łamach chór autorytetów na czele z doktorem socjologii Janem Sową, któremu mgliste pojęcie o historycznych faktach nie tylko nie przeszkadza, ale wręcz pomaga tworzyć ich bardzo jednoznaczne interpretacje. Niestety, to bredzenie w pewnych środowiskach bardzo chwyta, czego dowodem głośne, kompromitujące stwierdzenie ministra Schetyny, zrównujące historyczne związki Polski i Ukrainy z sytuacją Francji i Algierii albo Włoch i Libii. Było ono zresztą czymś więcej niż gafą i dowodem niedorośnięcia do otrzymanego w ramach frakcyjnych układów w PO stołka, bo w ustach szefa polskiego MSZ takie słowa to wielkie wsparcie dla ukraińskich czy litewskich szowinistów w prześladowaniu wciąż trwającej na wschodzie polskości.

Wspomnianemu panu Sowie zadałem kiedyś publicznie jedno proste pytanie, na które nie odpowiedział, więc je ponowię: Czy może wskazać w dziejach Francji, Anglii albo innego kolonialnego mocarstwa jakiś ród, dajmy na to, Bakongo czy Quitzilitzli, ród wywodzący się z elit kraju przez nie kolonizowanego, który w dziejach tego mocarstwa odegrałby istotną rolę? Który by nim i jego polityką trząsł tak, jak polityką Rzeczypospolitej Obojga Narodów trzęśli Radziwiłłowie, Sapiehowie, Pacowie czy Wiśniowieccy? Którego przedstawiciele sprawowaliby najwyższe wojskowe i cywilne urzędy, intrygowali przeciwko królom, sami pretendowali do tronu, niekiedy z sukcesem? No?!

Otóż właśnie. Państwo zbudowane na fundamencie Unii Lubelskiej z efektem „układów” podpisywanych przez plemienne afrykańskie starszyzny pod lufami kanonierek miało tyle wspólnego, ile internet z internatem, i żeby tej różnicy nie dostrzegać, trzeba być kompletnym historycznym idiotą. Albo pracownikiem frontu ideologicznego, odkomenderowanym do perswadowania tubylcom z kolonizowanej prowincji, że we wszystkim, także w swej historii, są tylko gorszą kopią metropolii.

Oczywiście jedno drugiego nie wyklucza.

Okładka miesięcznika Historia Do Rzeczy: 5/2015
Artykuł został opublikowany w 5/2015 wydaniu miesięcznika „Historia Do Rzeczy”
Zamów w prenumeracie lub w wersji elektronicznej:

Czytaj także

O północy z piątku na sobotę (25 na 26 maja) rozpoczyna się cisza wyborcza
[Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 15)], która potrwa do końca głosowania w niedzielę (26 maja). Zakaz obowiązuje także w internecie, w związku z czym, w trakcie ciszy wyborczej w portalu DoRzeczy.pl wyłączona zostanie możliwość dodawania komentarzy.